قابل ذکر است که این نظر هم با نظریات دینداران، و هم کسانی که از زاویهٔ غیر دینی به غزلیات حافظ نگریسته‌اند، تناقض دارد. به طور مثال، حتی داریوش آشوری نیز در کتاب «عرفان و رندی در شعر حافظ»، حافظ را یک عارف می‌داند.

تصحیح شاملو از دیوان حافظ مورد نقد بسیاری از حافظ پژوهان، از جمله بهاءالدین خرمشاهی قرار گرفته‌است.

مقدمهٔ احمد شاملو بر حافظ شیراز پس از انقلاب در ایران اجازه چاپ نیافت و کتاب بدون مقدمه منتشر گردید. مرتضی مطهری در رد نظریات شاملو، کتابی با عنوان تماشاگه راز نوشت و کار شاملو در تغییر ابیات عزل‌هارا تحریف دیوان حافظ خواند و، بدون اینکه نامی از احمد شاملو ببرد، مردود شمرد.

منبع: ویکیپدیا فارسی

دانلود مقدمه شاملو:

http://www.shabah.info/documents/HaafezIntro.pdf

فردی که نمی‌خواست هویت‌اش فاش شود می‌گفت یکی از مشکلات جامعه روشنفکری این است؛ قسمتی از روشنفکران از قشرهای مرفه جامعه تشکیل می‌شوند که حاضر به برقراری ارتباط با اکثریت پایین و متوسط دور مانده از فهم و شعور جامعه نمی‌باشند. در حالی که بخش دیگری از روشنفکران که اکثریت آنها نیز هستند، از قشر متوسط رو به بالا و گاهاً رو به پایین و بسیار به ندرت از قشرهای پایین هستند. ایشان پس از تجربه حضور در جوامع روشنفکری و با گذشت زمان به تدریج جایگاه خود را فراتر از هم دسته‌ای‌های خود می‌دانند و در میان آنها جایی در خور کلام و نظر برای خود نمی‌یاند. از این رو از این دسته جدا شده و به قشر بالا می‌پیوندند. به این ترتیب قشر غیرروشنفکر یکی از اعضای خود را به قشر روشنفکر اهدا می‌کند. به این ترتیب دیگر امیدی برای ارتقاء سطح آگاهی این گروه بسیار بزرگ غیرروشنفکر (بیش از 95 درصد مردم جهان) باقی نمی‌ماند. برای روشن نمودن قشر ناآگاه جامعه نیازی به تلاش شبانه‌روزی روشنفکران نیست، چون اصلاً نیازی به روشنفکر کردن آنها نیست. اما اگر هر روشنفکر ارتباط خود را با قشری که از آن برخواسته قطع نکند، امید به پر فروغ شدن چراغ توسعه‌ی فرهنگِ آگاهی بیشتر می‌شود. هر چند حرف‌های ماهی قرمز در جمع ماهی‌های سیاه زمانی گوش شنوا پیدا می‌کند که ماهی قرمز همرنگ ماهی‌های سیاه شود. حال آنکه ماهی قرمز بودن و خود را سیاه نشان دادن در جمع ماهی‌های سیاه نیازمند انسان بودن و قدرت تحمل بالاست. باشد که دوستان مدعی روشنفکری جایگاه گذشته‌ی خود را فراموش نکرده و نسبت به خانواده، دوستان، آشنایان و ارتباطات اولیه خود احساس ارتباط داشته باشند.

"دچار خرافه نشوید اما از تجربه‌های گذشتگان استفاده کنید."

سوال يك: جای خالی عبارت زیر با کدام یک از گزینه‌ها کامل می‌شود.

انسان وجودش را در فراز و نشیب‌های زندگی ..... .

الف) حس می‌کند

ب) درک می‌کند

ج) درمی‌یابد

د) به درک واصل می‌‌کند

سوال دو: کدام یک از افراد زیر گذر عمر را بیشتر حس می‌کند؟

الف) مرد بازنشسته‌ای که بزرگترین آرزوی عمرش فرارسیدن ایام فراغت بوده و اکنون اوقات خود را در پارک سپری می‌کند.

ب) جوان بی‌پولی که صفحه نیازمندی‌های روزنامه را توی پارک ورق می‌زند و شدیداً دنبال کار می‌گردد.

ج) پسری که برای فوتبال بازی کردن به پارک رفته است اما کنار زمین نشسته زیرا بازی بصورت برنده بجاست و تعداد تیم‌ها هم زیاد است. علاوه براین هروقت که وارد زمین می‌شود تیم‌اش بیش از یک بازی دوام نمی‌آورد.

د) پارک جی سونگ.

در ضمن ذکر این نکته مجبوری است، چرا که بدانید در هنگام طراحی این سوال نه در پارک بودم، نه به فکر رفتن به پارک و اصلاً خیالتان را راحت کنم حتی حال و هوای پارک هم در ذهن ام نبود.

در آغاز قرن بیست و یکم پدرم آنقدر مادرم را دوست داشت که هر روز، به جز روز بعد از شب جمعه، صبح زود به خاطر او به دنبال شکار یک عدد شیر ساعت‌ها به نبرد می‌رفت. آنها در چند چیز بسیار محدود اشتراک داشتند و در اکثر اصول بنیادی که جنگ‌ها نشات گرفته از آنها است در تقابل فکری بودند از جمله مفاهیمی مانند دین، خدا، آغاز و پایان کار بشر و از این جور حرف‌ها. حتی برای انسان ایده‌آل شخصیت‌های متفاوتی در نظر داشتند. البته نبردی در کار نبود. فقط فکرها در راستاهای گوناگونی بودند.

تنها دو اشتراکِ آنها در زندگیِ طولانی و مشترکِ‌‌شان این چنین بود:

اول، علاقه به استفاده از رنگ قهوه‌ای در زندگی که نمونه‌اش رنگ دیوارهای خانه است. البته می‌دانم که هیچ یک این رنگ را دوست ندارند.اما به طرز خارق‌العاده‌ای همه چیز زندگی آنها با این رنگ در هم آمیخته شده بود.

دوم اینکه با همدیگر بجای کافی‌شاپ، سینما و از این جور مکان‌های جذاب به دیدار مردگان می رفتند. یکی از معدود و یا بهتر بگویم تنها جایی بود که با دل‌هایی یکپارچه می‌رفتند.

چقدر خوب می‌شود اگر خدا باشد.

چقدر خوب بود اگر خدا بود.

شبی که باید بمیریم

برای همیشه فراموش خواهیم کرد

دروغ گفتن و خیانت کردن را

حریص بودن و تنگ نظری را

و اینکه چگونه بیم دارایی خود را داشته باشیم.

نان را تقسیم خواهیم کرد،

خون را تقسیم خواهیم کرد،

آنگاه در واپسین لحظه، زندگی را درک خواهیم کرد.

از داستان "شبی که باید بمیریم"، کتاب "جشن عروسی در کوهستان"، صفحه 133،

 ترجمه سیف الله گلکار (ادبیات داغستان)

عنوان این پست را با توجه به علاقه ای که در گذشته و احتمالا آینده به سوم شخص غایب داشتم این چنین انتخاب کردم. در این مدت "گزین گویه های" بسیاری "گفتم" ولی باور کنید باز هم می گویم .

- در جایی حضور داشت که تعداد برگ‌های سبز درختان بیشمار می‌نمود اما باز هم به دنبال برگ سبزی می‌گشت؟ به راستی این تابستان را کجا به سر برده بود؟ الان پاییز است. حالا می‌فهمم چرا این برگ این قدر سبز بود. همه برگ‌ها رنگ عوض کرده‌اند اما برگ سبز من هنوز سبز است. این چه برگ سبزی است که با یاد همواره زرداش رنگ سبزاش را همیشه حفظ می‌کند.

- ما آدم‌هایی هستیم که برای نشان دادن عدد شش، سه عدد پسته می‌خوریم.

- حزن‌گاه دنیا که "گاه" آن، نشان‌دهنده توامان زمان و مکان است، بار دیگر چهره‌اش را با ناله‌های نشات گرفته از فشار کار و اندوه‌های بازمانده از بی‌کاری نمایان ساخت.

- انگشتی از سر حیرت فرو بردم، وقتی دیدم کودکی نقاشی مه را کشیده است بسیار واضح‌تر از آن‌همه اندیشه و کلماتی که برای توصیف مه بکار برده بودم.

- تحمل تلاش نکردن برای کامل شدن را ندارم.

- تلویزیون را روشن کردم. تام و جری هنوز به یکدیگر نرسیدند.

- آدمی تواناست در انجام آنچه ناتوان است به خیال در آورد.

- هوس، میل به مالکیت رو بیدار می کنه و اون هم نیت به کشتن رو.

- به قول پری خانوم:"الهی زود پیر بشی."

- پری خانوم در جای دیگر افزود:"خداوند شما را کم کم از بزرگی کم نکند."

- "تحمل مثل بقیه بودن سخته، تو که این قدر تلاش می‌کردی حالا مثل بقیه هستی. نه. بلکه بسیار بدتر. اگه از الان هم مثل بقیه نباشی ضرر کردی. یعنی تا حالا خیلی از کارهات بیهوده بوده."

- یک جنس خریدم، چینیِ اصل.

- نیمه‌ی پر لیوان را زودتر بخور تا خیالت راحت بشه.

- بالاخره فهمیدم ریشه ظلم از کجاست. همه چی تقصیر ماهی‌هاست. هر جانور یا انسانی هر بلایی که دلش می‌خواهد سر آنها می‌آورد. از سنگ صدا در آمد ولی از ماهی نه.

 - هنگام دیدن فیلم دلفین‌های آمازون در زمان جفتگیری و تلاش همیشگی نوعِ نادانِ نر برای نشان دادن مهارت و چالاکی‌اش به یاد اردوهای دوره دانشجویی افتادم. یادش بخیر فلانی چه حرکاتی می‌کرد.

- در دنیا همیشه باید دستت به چیزی بند باشه. حتی توی اتوبوس که ایستادی، میله اتوبوس رو بگیر.

- حس ادم از مجموعه ای از دلایل نشات گرفته است که در گذشته بصورت منطقی در ذهن شکل گرفته بوده اند. یک شرط هم داره اون هم اینه که طرف خل نباشه.

پس از فرمایشات جناب کافکا تقدیر بر آن شد تا چند جمله در شده از "پیر اول" بر صفحه ننگین روزگار حک گردد:

"حقیقت تلخ است اما می توان خوشی را تبدیل به واقعیت کرد."

"همیشه حق با کسی است که دارد حرف می زند."

"همه بد هستند ولی لازم نیست کسی خودش را اثبات کند."

"خداوند شما را کم کم از بزرگی کم نکند."