با دوستی صحبت میکردم. میگفت:"عشق حقیقی در وصال ممکن نیست. مثل عشقهای اساطیری لیلی و مجنون، خسرو و شیرین و فرهاد!!! و ..."
گفتم میتونی توی همین دنیا زندگی کنی و یا در خاطرات سیر کنی. بستگی داره که مسیر زندگیات را چه جوری انتخاب کرده باشی: زندگی کردن در دنیایی که یقین داری هست و یا در خاطرات که خودت و دنیا با هم میسازین؟
در اینجا این سوال مطرح میشود: "اگر بدونی بیماری لاعلاج داری و چند سال دیگه میمیری باز هم با کسی که دوستش داری ازدواج میکنی یا ترجیح میدی از هم دیگه دور بشین تا فقط خاطره روزهای خوب باقی بمونه؟ (یا یک عالمه یای دیگه که تقریبا توی همین قالب میگُنجه)" کدوم رو ترجیح میدی، زندگی در دنیا یا در خاطرات؟
به نظر من آدمهای ایدهآل گرا نابود میشن، چون در دنیایی زندگی میکنیم که از دید ما همه چیز غیر ایدهآلِ و عدم قطعیت در اون موج میزنه.
در ضمن در عشق های اساطیری هم وصال داریم مثل "ویس و رامین".
ندانمهایم بسیار است، لیکن من نمیدانم، یا ها ها ها ها ها ......
جستجو....
کل نمایش:
نویسندگان:
